علی نسیم بهار

چيزي شبيه چشم تو كم دارد اين غزل باور كن از نبود تو غم دارد اين غزل اصلاً خيال كن كه تو جاي مني ببين، با پاي بسته شوق حرم دارد اين غزل اين واژه هاي تشنه به خونخواهي تو خاست از قافيه بپرس، علـــــــم دارد اين غزل بين الحَ....مين كه نام تو بردم قلم گريست دستش بگير حسِّ قدم دارد اين غزل مشك تو ريخت،شاعري از غصّه آب شد از اشك چشم اوست كه نـــــــم دارد اين غزل معناي آب، حضرت باران، خودت بگو وقتي به نام تست، چه كم دارد اين غزل... ...

عقل و عشق و دل و دينم همه از پا افتاد برقي از خط لبت يك تنه بر بادم داد تن ما جام شرابيست ، نخورديم به هم مستي عشق ولي كهنه شود ، برتر باد همه گفتند كه او ناز و گذشتش خوبست و گذشتي كه شوي از دل دولت آزاد ..و خدايي كه نمي خواست كه ما، هم باشيم اي دمت گرم خدا، خسته نباشي استاد سخني دارم اگر باز به تو بر نخوردxa0 و نخواهي بكني بيشتر از اين ، بيداد حضرت عشق، دلت چون دل مجنون، پرخون خانه و عرش و رهت چون تن من ، ناآباد......

بانو! به حجمِ یک غزل، مهمانِ من باش امشب، عروسک بازیِ ایمانِ من باش هرچه به سر داری بیا امشب به در کن بر خشکسالی های تن، باران من باش جانِ خدا،جانِ هر آنچه می پرستی بر این بلا تکلیفیِ چشمت، زبان باش آغوش واکن، تا که شعرم گرم باشد دستم بگیر و شاهدِ پایانِ من باش هر انجمن می خوانمت، بی ترس از نقد من نقدِ این شعرم، بیا سامان من باش من با تو حافظ می شوم، اما به یک شرط هرشب به حجمِ یک غزل، مهمانxa0ِ من باش......