ناآباد...

عقل و عشق و دل و دينم همه از پا افتاد

برقي از خط لبت يك تنه بر بادم داد

تن ما جام شرابيست ، نخورديم به هم

مستي عشق ولي كهنه شود ، برتر باد

همه گفتند كه او ناز و گذشتش خوبست

و گذشتي كه شوي از دل دولت آزاد

..و خدايي كه نمي خواست كه ما، هم باشيم

اي دمت گرم خدا، خسته نباشي استاد

سخني دارم اگر باز به تو بر نخورد

و نخواهي بكني بيشتر از اين ، بيداد

حضرت عشق، دلت چون دل مجنون، پرخون

خانه و عرش و رهت چون تن من ، ناآباد...

علی نسیم بهار...